Building a Dialogue, Turning Into an Exhibition… // Bir Diyaloğu İnşa Etmek, Bir Sergiye Dönüşmek…


…Because We Are Here Where We Are Not… // ...Çünkü Biz Olmadığımız Yerdeyiz... Exhibition booklet // Photo: @ddyucel

…Because We Are Here Where We Are Not… // …Çünkü Biz Olmadığımız Yerdeyiz… Exhibition booklet

Building a Dialogue, Turning Into an Exhibition…

Derya Yücel: Tunca, we know each other for a long time and it’s such a great chance for me that we had the opportunity before to work together in different projects. And Hera, I was also following your work for a long time with appreciation and admiration… In the previous year, I focused on the thought that there might be some interaction between the artistic practice of the two of you both in the intellectual/conceptual and the formal context. And since April 2016 we went through a process during which I laid the groundwork for a kind of (artistic) dialogue between you, your experiences and sharings deepened through this groundwork, and we brought to maturity the idea of realizing an exhibition together. The end result of this process became the exhibition “Because We Are Here Where We Are Not” that is held at the Kasa Gallery. When we decided to proceed through the topics such as city, architecture, place, belonging and memory, you found out the overlappings in your practices, that construction and building come to the fore as a concern for both of you and that you even both make use of architectural elements and units (brick, mosaic, etc.) as a building stone in your productions. Afterwards you started to walk around in the city. What would you say when we return to the beginning?

TUNCA: To tell the truth, although there had been works that I had produced collectively and curatorial projects in which I had participated, this exhibition was also a different experience for me. In this sense, it was a really delightful process of a completely sincere contact on each level and during which the dialogue between the three of us proceeded in a balanced way. Yes. The fact that we have both used some similar forms in our practice became a starting point for us as well. There were works that I was planning to produce based on a recent trip to Poland. We made them part of the content of this exhibition. And we reflected on borders, walls and the city based on these drawings. At the same time, we found a nice address where we captured the data, aesthetics and history that attract our interest: city walls. We decided to make excursions there.

Hera Büyüktaşçıyan:
We can say that this process also became like an entrance and exit from inside to outside. At the beginning we met in our studios. We knew each other’s practice more or less but we began to get to know closer. When we started to work on the first exhibition with Tunca, we began to discover the common grounds of our practices beyond the differences. I think that this is the most delightful part of working as a duo, that artists coming from different practices cultivate each other with their differences and can establish a common universe with their similarities. In this sense, we have many works produced on the concept of liquid space memory on which I am working for a long time and Tunca on the notion of memory and spaces with reflections in themselves within a historical context. I saw the Rotundas that Tunca had newly started in that period and there came to my mind the city walls on which I wanted to work on for a long time. So starting out from Tunca’s Rotunda, we headed out for Istanbul’s city walls. We began the walk from the part of the city walls in Edirnekapı and climbed on some of them where we could. I can say that while we watched the urban landscape on the city walls we experienced all the in-out dialectic, the city-history relation, the present-past dialectic, the ulterior-unknown concepts, also to be observed in the exhibition. While walking along the city wall line from Edirrnekapı to Ayvansaray and the Balat road, a remainder from the era of Theodosius II, we came upon Eğri Kapı (Crooked Gate), both the name and the starting point of the work that I produced for the exhibition.

T.: The city walls were indicating a tiny area which is now left in the middle of the city. The city continues along both sides of these walls. It has now lost its function of defending the interior against the exterior, determining the borders of the city or creating a border. Thus, these gates are now nonfunctional but they had a strange atmosphere at the same time. The way that they open to another world drew Hera’s attention. In the gallery space, these gates turned into dissolving borders and new thresholds.

D. Y.: The general theme of the exhibition is this indeed: dissolving borders. The water tanks that we see in Tunca’s drawings don’t have a gate, an entrance or a threshold; the interior is not accessible. So this leads to some connotations. Hera’s dissolving gates are inspired by the architecture of the building and the mosaic ornaments on its facade, and besides, it brings up the concept of threshold, the state of being inside and outside. We can no longer talk about geographical borders because of the socio-politic agenda, the wars, migrations and the issue of immigrants. Borders, thresholds and identities are dissolving. And in the exhibition, you treat all these issues by turning them into metaphors. The concept of “place” in the exhibition title (in Turkish) includes a metaphor beyond being geographical; a concept that defines life in the mental and existential sense by means of borders. This might be mental but also spatial or cultural… Where is the place where we are not? What do the concepts of the interior and the exterior mean? And while on the one hand the city walls draw the borders of the city, on the other hand they also determine the relation between the exterior and the interior. So we proceeded by means of the in-out dialectic.

H. B.: The starting point of my installation is the talk we had with Tunca at Eğri Kapı, the last gate of Theodosius 2nd ‘s city walls. There was an amazing difference between the two sides of the gate. It was as if we were standing between two different time lines, especially when we were standing at the threshold of the gate. That threshold was like an intensely stable and transitional area as if on one side of the wall there was one time period and on the other side there was an utterly different one. And indeed, while on one side of the wall there were old neighbourhoods and a habitat concerned with the flowing daily life, on the other side one saw the urban renewal, machines, constructions and the highway which passes just behind. Indeed, the city walls are high and one cannot see behind, and they have a feature of protecting the city as the unique urban border since they have been built. Standing at the last gate of this borderline and experiencing one step forward and one step behind was very interesting. It was a feeling exactly as if going beyond the other side of the mirror in Alice in Wonderland. In my opinion, it was also a contrast that this region, the necropolis of the city in old times, had turned into a constantly busy area due to the impacts of time today. And when we went from inside to outside, walking along the city wall line made us come upon walls which, beyond the steadfast rigidity of their building stones, have started to dissolve away with the impact of time layers; liquid walls, the bases of which have become loose between reality and the mental, so to speak; as if a history constructed out of thousand building stones dissolves away with a liquid transparency.

D. Y.: At this point, both the historical and the architectural structure of Minerva Han, which hosts the Kasa Gallery and the exhibition, was involved. When we were looking at the history of the building in our conversations on architecture and urban memory, the relation between politics, finance and architecture had also drawn our attention; that a finance center was created here just before the World War I, and that Minerva is the equivalent of Athena in Roman mythology. The fact that this building was built as the Istanbul branch of the Bank of Athens increased our interest in this relation, and that the bank turned into a German bank by changing hands due to the Germany-Turkey relations during the World War II… Later on, the shaping of architecture within the rythm of the city with the transition to neo-liberal economy policies and free market economy became a matter that aroused our interest.

H. B.: As for the exhibition, just as Eğri Kapı is located on a sloped terrain, Minerva Han is a neoclassical structure built on a liquid slope (which appears to be moving towards the sea). The building designed by architect Vasilis Kouromenos with a modernist approach has been built with a U-plan akin to the circular plan of the Rotunda. In this sense, it’s a place with a perpetual motion in itself physically. It’s as if the perpetual motion rotates the time in itself. So in this sense, both of our works suited the form, history and layout of the building and proceeded in a parallel way at some points. Turning back to the exhibition venue, there’s a state of passing through the doors. One has to pass through three different doors in order to reach the final room of the venue. In this respect, it’s intertemporal and as if we are passing through all historical contexts that it includes. The fact that the doors are on wooden scaffolds refers to transcience by dissolving the power of the door which is also the symbol of permanence.

D. Y.: Hera, you formed a relation with the blue-turquoise ceramic tile border on the facade of the building in terms of form and colour, thus in this way, you carried the liquid history of the building into the gallery as well. However, due to the restoration works continuing during the exhibition period, we couldn’t see the tiles of Kouremenos. This is an interesting situation. A great number of people maybe even have not raised their heads and looked at this building which is here more than 100 years. Many people are not aware of the tiles on the building. I think that the facade being covered during the exhibition aroused interest in people and maybe thanks to your installation another layer of “memory” on the venue might be formed after the exhibition finishes and the facade is uncovered.

H. B.: There emerges a dissolving state of mind. We don’t actually see many of the things around us. Together with the mind, a dissolving time and architectural memory is also in question. In the trilogy that I made for the exhibition, there are two gates and the threshold of an imaginary gate in the final room. Inspired by the tiles on the facade of the building, one sees three different tones of turquoise in all of them. These colours relate to the period when the building was built, as well as to the sea, namely, to water. And from there it relates to Tunca’s work. Isn’t it so Tunca?

T.: Yes, in terms of the building’s facade reminding the Rotunda architecture, the politics-architecture relation, the liquidity between structure-construction and social memory, I can say that the dialogue of the two approaches cultivated each other’s references. I came upon the tanks in these drawings during my trip to Poland. I had taken photos of these water tanks in the Auschwitz-Birkenau concentration camps established during the Nazi period. Referred to as the museum of terror and violence, this camp is probably one of the places where the human conscience experiences and feels the worst. The fact that there’s a water treatment facility has also a metaphorical meaning. And when looking at it in terms of the form, it also relates to the city walls. This cylindrical building actually reflects the oldest architectural understanding. From Göbeklitepe to the circular way of sitting around the fire, from Pantheon to Stonehenge temples… It refers to the structure of centers of faith. There are three of these water tanks. So there came out a trilogy. Hera’s installation entitled “Crooked Gate I, II and Threshold” is also in a triple order. While my drawings make the audience reflect upon what is beyond the wall, Hera’s gates create a passage area between the interior and the exterior. In both of our works there’s the passage from the physical space to the mental space. Both works have historical references. In my opinion, they are works commenting on balances of power and the relation of city and history. At the same time, producing the works in this exhibition was a period of ordeal for both of us, so to speak. I engraved hundreds of bricks one by one in order to recreate the water tanks in my drawings. And Hera built magnificent gates out of mosaics one by one.

H. B.: The works in the exhibition are to a great extent in a state of building. This is the attempt of two different artistic practices to rebuild an extinct physical area or past while talking about the dissolving city, spaces and memory. In fact, there are not only two artists, there’s also the venue. We shouldn’t think of the venue only as an exhibition space but we should think of it as the work of one of the most important architects of that period. The venue itself turns into the invisible third person. Therefore, we can say that not two but three techniques come together. Vasilis Kouremenos, an equivalent to the venue as the creating person, is the most important part of this triple energy. In both of our works, there’s a state of rebuilding from a brandnew angle the areas that were destroyed or rendered invisible by history and time. In this sense, the contribution of Minerva Han’s architect Kouremenos to the construction of the city and the modern society supports and even underlies the state of construction or the state of processing time one by one in our works.

D. Y.: I can say that we made a project in which the state of being somewhere is pursued not only with the dynamics of geography but its relation to mental processes, and the relation established with belonging and space is treated on the basis of city, architecture and memory. At the same time, we experienced with sincerity the process of building a dialogue and turning it into an exhibition. I thank you both very much for having accepted to work together and participate in the project by trusting me.


Bir Diyaloğu İnşa Etmek, Bir Sergiye Dönüşmek…

Derya Yücel: Tunca, uzun zamandır tanışıyoruz ve benim için de ne şans ki daha önce farklı projelerde birlikte çalışma fırsatımız olmuştu. Hera, senin de çalışmalarını uzun zamandır takdir ve hayranlıkla takip ediyordum… Geçtiğimiz yıl, ikinizin sanatsal pratiği arasında hem düşünsel/kavramsal hem de formsal bağlamda birtakım paslaşmalar olabileceği düşüncesi üzerine yoğunlaştım. Ve 2016 Nisan ayından itibaren de aranızda oluşan bir tür (sanatsal) diyaloğa zemin hazırladığım, bu zemin üzerinden deneyim ve paylaşımlarınızın derinleştiği ve birlikte bir proje gerçekleştirme fikrini olgunlaştırdığımız bir süreç yaşadık. Bu sürecin nihai sonucu da Kasa Galeri’de hayata geçen “Çünkü Biz Olmadığımız Yerdeyiz” başlıklı sergi oldu. Sergide, kent, mimari, yer, aidiyet, hafıza gibi konular üzerinden ilerlemeye karar verdiğimizde, ikinizin de eyleminde yapı ve inşa meselesinin öne çıktığını hatta mimari ögeleri ve birimleri (tuğla, mozaik, vb.) üretimlerinizde birer yapı taşı olarak kullandığınız kesişmeleri fark ettiniz. Ardından şehirde gezinmeye başladınız. Bu başlangıca geri döndüğümüzde neler söylersiniz?

TUNCA: Açıkçası daha önce kolektif olarak ürettiğim işler, katıldığım küratoryal projeler olsa da bu serge benim için de farklı bir deneyim oldu. Bu anlamda gerçekten keyifli ve tam anlamıyla her aşamasında samimi bir temasın olduğu, diyaloğun üçümüz arasında dengeli biçimde ilerlediği bir süreçti. Evet. İkimizin de daha önce pratiğimizde birtakım benzer formları kullanmış olmamız, bizim için de bir çıkış noktası oldu. Yakın bir zamanda Polonya’ya yaptığım bir geziden hareketle üretmeyi planladığım yapıtlar vardı. Onları, bu serginin içeriğinin bir parçası haline getirdik. Ve bu desenlerden hareketle sınırlar, duvarlar ve şehir üzerine düşündük. Aynı zamanda İstanbul’da ilgimizi çeken doneleri, estetiği ve tarihi yakaladığımız güzel bir adres bulduk: Surlar. Buraya geziler yapmaya karar verdik.

Hera Büyüktaşçıyan: Bu süreç de içeriden dışarıya doğru bir giriş çıkış gibi oldu diyebiliriz. İlk başta atölyelerimizde buluştuk. Birbirimizin pratiğini az çok biliyorduk ancak daha yakından tanımaya giriştik. Tunca ile ilk sergi üzerine çalışmaya başladığımızda, ikimizin pratiklerindeki farklılıkların ötesindeki ortaklıkları keşfetmeye başladık. İkili çalışmanın en keyifli kısmı da bu sanırım. İki farklı pratikten gelen sanatçının farklılıkları ile birbirlerini beslemeleri ve benzerlikleri ile de ortak bir evren kurabilmeleri. Bu anlamda benim uzun bir süredir üzerinde çalıştığım akışkan mekan hafızası kavramı ile Tunca’nın tarihsel bağlamda kendi içerisinde yansımaları olan mekanlar ve hafıza kavramı üzerine ürettiğimiz birçok işimiz var. Tunca’nın o dönemde yeni başladığı Rotunda’larını gördüm ve uzun bir süredir üzerinde çalışmak istediğim surlar geldi aklıma. Bunun üzerine Tunca’nın Rotunda’sından başlayarak İstanbul surlarına doğru yola koyulduk. Surların Edirnekapı kısmından yürüyüşe başladık, çıkabildiğimiz noktada surların üzerine çıktık. Sergide de izlene iç- dış diyalektiği, kent – tarih ilişkisi, bugün – geçmiş diyalektiği, ötedeki-bilinmeyen kavramlarının bütününü surların üzerinden kenti izlerken deneyimledik diyebilirim. Edirnekapı’dan Ayvansaray ve Balat yoluna kadar II.Theodosius döneminden kalan sur hattında yürürken sergide gerçekleştirdiğim işin de hem adı hem de çıkış noktası olan Eğri Kapı ile karşılaştık.

T.: Surlar artık kentin göbeğinde kalmış küçücük bir alana işaret ediyordu. Kent, bu duvarların her iki tarafında da devam ediyor. Artık içeriyi dışarıya karşı savunma, kentin sınırlarını belirleme ya da bir sınır oluşturma fonksiyonunu kaybetmiş. Dolayısıyla bu kapılar da artık işlevsiz ama bir o kadar da tuhaf bir atmosfere sahipti. Başka bir dünyaya açılma halleri Hera’nın ilgisini çekti. Bu kapılar galeri mekanında eriyen sınırlara ve yeni eşiklere dönüştü.

D. Y.: Serginin genel meselesi de bu: Sınırların erimesi. TUNCA’nın desenlerinde gördüğümüz su depolarının, bir kapısı, girişi ya da eşiği yok; içerisi ulaşılabilir değil. Bu da birtakım çağrışımlara yol açıyor. Hera’nın eriyen kapıları, hem binanın mimarisinden ve dış cephesindeki mozaik süslemeden esinleniyor hem de eşik kavramını, içeride ve dışarıda olma durumunu gündeme getiriyor. Artık sosyo-politik gündemin, savaşların, göçlerin, mülteci meselesinin etkisiyle coğrafi sınırlardan bahsedemiyoruz. Sınırlar, eşikler ve kimlikler eriyor. Sergide de, tüm bu durumları metaforlara dönüştürerek ele alıyorsunuz. Serginin başlığında geçen “Yer” kavramı da, coğrafi olmanın ötesinde bir metafor içeriyor, zihinsel ve varoluşsal anlamda yaşamı sınırlar üzerinden tanımlayan bir kavram. Bu zihinsel de olabilir, mekansal veya kültürel de… Olmadığımız yer neresi? İçerisi ve dışarısı kavramları ne anlama geliyor? Surlar da bir yandan şehrin sınırlarını çizerken, diğer yandan dışarısıyla içerisinin ilişkisini de belirliyor. Biz de iç- dış diyalektiği üzerinden ilerledik.

H. B.: Yaptığım yerleştirmenin başlangıç noktası, TUNCA’yla gittiğimiz II. Theodosius surlarının en son kapısı olan Eğri Kapı’da yaptığımız konuşma. Kapının bir tarafıyla diğer tarafı arasında müthiş bir fark vardı. Sanki iki farklı zaman dilimi arasında duruyorduk özellikle kapının eşiğinde durduğumuz zaman. Duvarın bir tarafında başka bir zaman dilimi, diğer tarafında da bambaşka bir zaman dilimi varmışçasına yoğun bir durağan ve geçişken bir alan gibiydi o eşik. Nitekim de duvarın bir tarafında eski mahalleler ve akan bir gündelik hayata dair bir yaşam alanı varken, diğer tarafta ise kentsel dönüşüm, makineler, inşaatlar ve hemen arkadan geçen otoyol görünüyordu. Surlar aslında, yüksek olan ve ardı görülmeyen, ve kentin yegane sınırı maiyetinde ilk inşa edildikleri dönemden bu yana şehri koruyan bir özelliğe sahip. Bu sınır hattının en son kapısında durup eşiğinden bir adım ilerisi ve bir adım gerisini deneyimlemek çok ilginçti. Tıpkı Alice Harikalar Diyarında’ki aynanın öteki tarafına geçme hali gibi bir histi. Eski dönemlerde kentin Nekropolü olan bu bölgenin, bugün zamanın beraberinde getirdiği etkilerle sürekli akan bir alana dönüşmesi de bir tezat oluşturuyordu bana göre. İçeriden dışarıya doğru çıktığımızda ise sur hattı boyunca yürümek, inşa edildiği taşların sarsılmaz sertliğinin ötesinde, zaman katmanlarının etkisiyle eriyip gitmeye başlamış akışkan ve adeta gerçeklik ile zihinsel olan arasında kökleri yumuşamış duvarlarla karşılaşmamızı sağladı. Adeta binbir yapıtaşından inşa edilmiş bir tarihin akışkan bir şeffaklıkla eriyip gitmesi gibi.

D. Y.: Bu noktada Kasa Galeri’ye ve sergiye ev sahipliği yapan Minerva Han’ın hem tarihsel hem de mimari yapısı biraz daha işin içine girmişti. Mimari ve kent hafızası üzerine yaptığımız konuşmalarda binanın tarihine bakarken politika-finans-mimari ilişkisi de dikkatimizi çekmişti. Birinci Dünya Savaşı’nın hemen öncesinde burada bir finans merkezi yaratılması ki Minerva, Roma Mitolojisindeki Athena’dır. Bu binanın da Atina Bankası’nın İstanbul Şubesi olarak inşa edilmesi bu ilişkiye karşı ilgimizi artırdı. İkinci Dünya Savaşı dönemindeki Almanya- Türkiye ilişkileri ile bankanın el değiştirerek bir Alman bankasına dönüşmesi… Sonrasında neo-liberal ekonomi politikaları ve serbest pazar ekonomisine geçişle kentin ritmi içinde mimarinin nasıl şekillendiği ilgimizi çeken bir mesele oldu.

H. B.: Sergiye gelindiğinde ise Eğri kapının bulunduğu eğimli duran arazideki gibi Minerva Han da akışkan (adeta denize doğru gidiyormuş gibi görünen) bir yokuşun üzerinde inşa edilmiş neoklasik bir yapı. Mimar Vasilis Kouromenos tarafından modernist bir yaklaşımla tasarlanmış bina rotundanın dairesel planına yakın olarak U planlı inşa edilmiş. Bu anlamda fiziksel olarak kendi içerisinde devridaim dönen bir yer halinde. Adeta zamanı devridaim kendi içinde döndürüyor gibi. Her ikimizin işleri de bu anlamda binanın formuyla, tarihiyle ve yerleşimi ile bağdaştı ve kimi noktalardan paralel ilerledi. Sergi mekanına geri döndüğümde ise, kapılar arasında bir geçiş hali söz konusu. Mekanın son odasına ulaşabilmek için üç ayrı kapıdan geçmek gerekiyor. Bu açıdan zamanlar arası ve bütün içerdiği tarihsel bağlamların da içinden geçiyor gibiyiz. Kapıların ahşap iskeler üzerinde olması, kalıcılığın sembolü de olan kapının iktidarını eritip gelip geçiciliğine işaret ediyor.

D. Y.: Binanın dış cephesindeki mavi-turkuaz seramik çini bordürle form ve renk olarak ilişki kurdun Hera, dolayısıyla binanın akışkan tarihini bu yolla galeri içine de taşıdın. Ancak bu sergi döneminde devam eden restorasyon çalışmaları nedeniyle Kouremenos’un çinilerini göremedik. Bu ilginç bir durum. Çok sayıda insan 100 yıldan fazladır burada olan bu binaya, belki de kafasını kaldırıp bakmadı bile. Çoğu kişinin binadaki çinilerin varlığından haberi yoktur. Cephenin sergi süresince kapalı olmasının insanlarda merak uyandırdığını ve belki sergi bittikten ve dış cephe açıldıktan sonra senin yerleştirmen sayesinde mekan üzerine başka bir “hafıza” katmanı oluşacağını düşünüyorum.

H. B.: Burada eriyen bir zihin hali ortaya çıkıyor. Etrafımızdaki çoğu şeyi aslında görmüyoruz. Zihinle birlikte, eriyen bir zaman ve mimari hafıza da söz konusu. Sergi için yaptığım üçlemede, iki eriyen kapı ve son odada hayali bir kapının eşiği var. Binanın dış cephesindeki çinilerden esinle, hepsinde turkuazın üç farklı tonu görülüyor. Bu renkler hem binanın yapıldığı dönemle hem de denizle, yani suyla bağlantı kuruyor. Oradan da TUNCA’nın işiyle bir ilişki kuruluyor. Değil mi TUNCA?

T.: Binanın Rotunda mimarisini anımsatan ön cephesi, politika ve mimari ilişkisi, yapı-inşa ve toplumsal hafıza arasındaki akışkanlık anlamında evet iki yaklaşımın diyaloğu birbirinin referanslarını besledi diyebilirim. Ben bu desenlerde izlenen depolarla Polonya gezim sırasında karşılaştım. Nazi döneminde kurulan Auschwitz-Birkenau toplama kampındaki bu su depolarının fotoğraflarını çekmiştim. Terör ve şiddetin müzesi olarak anılan bu kamp, herhalde insan vicdanının en kötüyü yaşayıp hissettiği yerlerden birisidir. Burada su için bir arıtma tesisinin bulunmasının metaforik bir anlamı da var. Biçimsel olarak baktığınızda ise surlarla da ilişki kuruyor. Silindirik olarak inşa edilmiş bu yapı, aslında en eski mimari anlayışını yansıtıyor. Göbeklitepe’den insanların ateşin etrafında daire oluşturarak oturmalarına, Panteon ve Stonhenge tapınaklarına kadar… İnanç merkezlerinin yapısına işaret ediyor. Bu su depolarından üç tane var. Dolayısıyla ortaya bir üçleme çıktı. Hera’nın “Eğri Kapı I, II ve Eşik” isimli yerleştirmesi de üçlü bir düzende. Benim desenlerim izleyiciye duvarın ötesinde olanı düşündürürken, Hera’nın kapıları da iç ve dış arasında bir geçiş alanı oluşturuyor. Her ikimizin işinde de fiziksel mekandan zihinsel olan mekana geçiş söz konusu. Her iki işin de tarihsel referansları var. İktidar-güç dengeleri ile kent ve tarih ilişkisi üzerine söz söyleyen işler bence. Aynı zamanda bu sergideki işlerin üretiminde, ikimiz için de bir çile doldurma süreci sanki. Ben su depolarını desenlerimde yeniden yaratmak için tek tek yüzlerce tuğlayı işledim. Hera ise tek tek mozaiklerden görkemli kapılar inşa etti.

H. B.: Sergideki işlerde önemli bir ölçüde bir inşa etme hali söz konusu. Eriyen kentten, mekanlardan ve hafızadan bahsederken, iki farklı sanatsal pratiğin yok olmuş bir fiziksel alanı ya da geçmişi yeniden inşa etme çabası bu. Aslında burada sadece iki sanatçı yok; bir de mekan var. Mekanı sadece bir sergileme alanı olarak değil, dönemin en önemli mimarlarından birisinin eseri olarak düşünmeliyiz bence. Mekânın kendisi, görünmeyen üçüncü şahısa dönüşüyor. O yüzden de iki değil, üç farklı tekniğin bir araya geldiğini söyleyebiliriz. Mekan ile eşdeğer olarak üreten kişi anlamında Vasilios Kouremenous bu üçlü enerjinin en önemli parçası. Her ikimizin işlerindeki, tarihin ve zamanın yıkmış olduğu veya görünmezleştirmiş olduğu alanları yeniden ancak yepyeni bir açıdan inşa etme hali var. Bu anlamda Minerva Han’ın mimarı Kouremenos’un da bir mimar olarak kente ve modern toplum inşasına olan katkısı bizim çalışmalarınızdaki inşa veya zamanı tek tek işleme halini destekleyen ve hatta temelini oluşturan bir nitelikte.

D. Y.: Bir yerde olma halinin yalnız coğrafyanın dinamikleriyle değil zihinsel süreçlerle olan ilişkisinin izlendiği, aidiyet ve mekanla kurulan ilişkinin kent, mimari ve hafıza üzerinden işlediği bir proje çıkardık diyebilirim. Aynı zamanda, bir diyaloğu inşa etme ve onu bir sergiye dönüştürme sürecini samimiyetle yaşadık. Birlikte çalışmayı ve bana güvenerek projede yer almayı kabul ettiğiniz için ikinize de çok teşekkür ederim.

Comments (0) | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | More: blog

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir